Paul Moise (39) uit Hasselt combineert maar liefst  vier  jobs – en beklaagt zich ongetwijfeld regelmatig dat er maar 24 uur in een dag zitten. Maar dat weerhoudt hem niet om ook nog even zijn lunchpauze op te offeren voor een interview – zo gaat dat nu eenmaal met harde werkers met een groot hart. Ik zak af naar de Masita Soccer Arena in Genk, gelegen in het groen, waar Paul druk bezig is met de voetbalkampen die er tijdens de schoolvakanties worden georganiseerd. Veel lawaai en drukte waaien me tegemoet als ik de indoor-arena binnenwandel, maar lang hoef ik de verschillende grasvelden niet af te speuren: ik hóór Paul al aan het werk nog voor ik hem zie. Het leven van een sportcoach, da’s ook een beetje sporten voor de stembanden, zo blijkt. Wat zou er nog allemaal bij zijn werkdag komen kijken?

Wat doe jij, en hoe lang al?

Ik combineer een aantal verschillende jobs: ik werk deeltijds als coach en jongerencoördinator bij de Masita Soccer Arena, als trainer bij het CMC (Complementair Medisch Centrum, waar o.a. sporters in hoogtekamers worden getraind) en als talentscout voor KRC Genk. (Daarnaast heeft Paul ook nog eens zijn eigen ngo opgericht, F.U.S.A. – Haïti, dat kinderen en jonge coaches in Haïti via voetbal een betere toekomst probeert te bieden. Een harde werker met een groot hart, wat zei ik je.)

Hoe krijg je dat allemaal gecombineerd? Vertel eens hoe jouw dag eruitziet?

Ik sta rond 5u30 op, en begin meestal door zelf een uurtje te trainen, gevolgd door een paar uurtjes studeren (voor bijkomende trainerslicenties en een aantal sport- en bedrijfsgerelateerde diploma’s).

Vanaf 9u heb ik over het algemeen een aantal afspraken opstaan bij het CMC, waar ik sporters begeleid tijdens privé- en groepstrainingen in onze speciale hoogtekamer. De oefeningen zijn vergelijkbaar met die van een training in een gewone sportzaal, maar omdat hier minder zuurstof in de lucht aanwezig is, kunnen lichamelijke prestaties op korte tijd sterk verbeterd worden. Vandaar dan ook dat er vaak topsporters (waaronder voetballers De Bruyne, Koulibaly en Courtois) over de vloer komen, al bestaat een groot deel van ons cliënteel ook uit drukbezette CEO’s die niet veel tijd hebben en dus snel resultaat willen boeken.

Tijdens het schooljaar moet ik dan rond 17u bij Masita zijn, een voetbalacademie voor kinderen en jongeren tussen +/- 6 en 24 jaar, die voornamelijk inzet op techniek- en coördinatietrainingen. Het niveau is relatief hoog; wie hier traint moet sowieso al deel uitmaken van een voetbalclub. Daarnaast sturen professionele clubs ons ook spelers die wat extra hulp nodig hebben om op niveau te blijven – dit zijn onze zogenaamde elite-teams. Omgekeerd, als wij nieuwe spelers ontdekken die heel getalenteerd blijken, stromen er ook spelers van bij ons door naar de clubs. In dat opzicht hebben wij ook een scouting-functie. Mijn functie hier is sowieso heel uitgebreid. Buiten het coachen zelf (spelers komen tijdens het schooljaar meestal wekelijks voor techniektrainingen naar Masita) en het bijstaan van andere coaches, denk ik mee na over de richting en visie die we aan de academie willen geven, hou ik mijn ogen open voor nieuw talent, volg ik de evolutie van onze verschillende teams op (waar ik ook wekelijks rapporten over opmaak) en ga ik geregeld mee naar meetings met sponsors en nieuwe partners. Maar ik spring evengoed bij als er gekookt moet worden of de afwas moet gebeuren, of om de kinderen bezig te houden tijdens verjaardagsfeestjes die hier ook worden gehouden. Een heel veelzijdige, drukke job dus. Ook tijdens het weekend loop ik hier rond, dan vinden er verschillende trainingen en kampen plaats.

Het gebeurt regelmatig dat ik na 21u, als mijn werk bij Masita erop zit, nog even terug moet naar het CMC voor een aantal trainingssessies. Dit zijn vooral de zakenmensen, die zijn laat klaar met werken en kunnen dan pas aan sporten denken. Soms ben ik thuis om 22u, soms pas om 1u ’s morgens. Het zijn hele lange dagen, ja.

En je job als talentscout voor KRC Genk? Blijft er daar nog veel tijd voor over?

Ik scout op zaterdagen, wanneer de jeugdcompetities plaatsvinden. De club stuurt me dan de naam van een speler waarvan ze willen dat ik die ga evalueren, ik woon de match bij en maak vervolgens een verslag op. Hoe verliep de match? Is de speler links- of rechtsvoetig? Hoe gaat hij om met tegenslag – laat hij de moed zakken of gaat hij meteen weer achter de bal aan? Als zijn team een fout maakt, gaat hij dan kritiek uiten of probeert hij anderen eerder te motiveren? Het gedrag van een speler is minstens zo belangrijk als talent. Daarnaast is het ook weleens gebeurd dat ik op onverwachte momenten talent spot, op een voetbalpleintje waar ik toevallig voorbijkom bijvoorbeeld, of in een park. Als zo’n speler echt opmerkelijk goed lijkt, stuur ik die door voor een try-out bij KRC Genk.

Wat vind je het leukste aan deze jobs?

Het coachen zelf, en de interactie met de kinderen. Je krijgt ook zoveel appreciatie, als je spelertjes tegenkomt op straat komen ze meteen op je afgerend, da’s echt leuk. De samenwerking met mijn collega’s bij Masita zit ook echt goed, dat zijn allemaal hele fijne mensen. Maar ik hou evengoed van het trainen van volwassenen; het feit dat dat vaak topatleten zijn bij het CMC maakt het daar weer heel speciaal. En wanneer ik erin slaag nieuw talent te plaatsen bij KRC Genk, brengt dat mij natuurlijk ook elke keer voldoening.

Wat moet je goed kunnen om te doen wat jij doet?

Om een goeie coach of trainer te zijn moet je in de eerste plaats goed met mensen om kunnen, en wie met kinderen en jongeren wil werken moet natuurlijk affiniteit hebben met de jeugd. Wat de training van volwassenen betreft, moet je goed kunnen luisteren om de noden van je cliënt snel te kunnen identificeren, moet je diplomatisch zijn en mag je ook geen loze beloftes maken, maar juist duidelijk zijn over wat er haalbaar is. De coördinatierol van mijn werk bij Masita vraagt een proactieve en flexibele houding, je moet echt de handen uit de mouwen kunnen steken. En een goeie talentscout is in de eerste plaats een goeie coach. Voetbal is veel meer dan gewoon goed kunnen dribbelen, spelers moeten o.a. ook ruimtelijk inzicht en visie hebben, het spel door en door begrijpen, een goeie houding hebben en snel beslissingen kunnen maken. Zowel als coach en als scout moet je mensen dus snel kunnen doorgronden en analyseren.

Wat vind je dan weer minder leuk?

Ik zei het al, het zijn hele lange dagen. Er blijft dus niet veel tijd over voor ontspanning – maar goed, dat is natuurlijk ook omdat ik ervoor kies om zoveel verschillende dingen te combineren. Maar echt zwaar vind ik het niet, ik doe al mijn jobs echt graag. Als ik toch iets zou moeten aangeven, dan is het misschien dat niet iedereen waar je mee in contact komt altijd even aangenaam is. Maar dat zal iedereen die met mensen werkt je zeggen.

Welk advies zou je geven aan iemand die graag een van jouw jobs zou willen doen?

Volg je passie, zorg dat je kiest voor iets wat je gráág doet. Dat was voor mij vroeger ook niet altijd het geval, en ik kan je zeggen dat dat zo’n groot verschil maakt. Zorg ook dat je weet wat je doet, en blijf je bijscholen. Als coach moet je weten hoe je kinderen moet aanpakken, hoe je zorgt dat ze naar je luisteren en je respecteren. Dat kun je alleen maar leren door te oefenen, dus zorg dat je ook nu al zoveel mogelijk met jongeren in contact komt. Ga op zoek naar stages, neem initiatief. Bij Masita staan we daar bijvoorbeeld zeker voor open.

Hoe ben jij coach en talentscout geworden?

Ik ben oorspronkelijk van Haïti, maar op het moment dat ik naar België kwam woonde ik in Ecuador, waar ik op professioneel niveau voetbal speelde. Toen ik daar een ernstige knieblessure opliep en niet meer kon spelen, kreeg ik een beurs om in het buitenland te gaan studeren. Zo belandde ik uiteindelijk in België, al heb ik die studies uiteindelijk niet afgemaakt. Gedurende een aantal jaar combineerde ik een aantal minder relevante jobs (o.a. als magazijnier en MC in het nachtleven), tot ik besefte dat ik echt iets wilde doen waar ik gepassioneerd door was. Zo besloot ik weer voor het sportief pad te kiezen, en begon ik voor het eerst met coachen. Dit was ook het punt waar ik F.U.S.A.-Haïti oprichtte, en mij ook begon bij te scholen. Via-via kwam ik met Masita in contact, die mij uiteindelijk vroegen om voor hen als coach aan de slag te gaan. Met KRC Genk kwam ik ook via-via in contact. Ik kende iemand die bij hen werkte, en liet weten dat ik een beloftevolle speler had gespot. Toen bleek dat dit inderdaad een goeie aanwinst voor de club bleek, vroeg KRC Genk of ik officieel voor ze wilde scouten.

 

07/07/2020

Misschien iets voor jou?

Hieronder kom je meer te weten over de opleidingsmogelijkheden om zelf voetbalcoach of talentscout te worden:

Coach

Talentscout